Om je in te verliezen
Show MenuHide Menu

Blauwe ogen (8)

10 januari 2020
5
(3)

12
Nu
Tim werd wakker en draaide zich naar Lexi. Voorzichtig raakte hij haar aan. Ze gloeide van de koorts. Hij zuchtte, hij maakte zich eigenlijk zorgen. Maar ze was een sterke gezonde vrouw. Dus het kon geen kwaad toch? Voorzichtig kwam hij overeind en moest om zijn eigen gedachten lachen toen de hoestbuien begonnen. Toch leek het allemaal al wat beter te gaan. Zou de antibiotica al iets doen?
Brodie kwam over het bed aan gekwispeld. Hij snuffelde bij Lexi en ging toen tegen Lexi aan liggen.
Tim stapte uit bed. “Kom, Brodie. Dan laat ik je even uit.”
Brodie verroerde zich niet.
“Brodie?”
Brodie gromde.
“Oh…” Tim begreep opeens wat er aan de hand was. Zijn vrouwtje was ziek en dus kwetsbaar en Brodie zou waken.
Tim moest er om lachen.
Lexi opende haar ogen. “Tim!” zei ze geschrokken.
“Goedemorgen lieverd,” zei Tim.
“Tim, er lopen spinnen op de muur!” Angstig sperde ze haar ogen open.
Tim knipperde met zijn ogen. “Spinnen op de…” Met twee stappen was hij bij haar. Hij negeerde het gegrom van Brodie en trok haar in zijn armen. “Nee nee, lieverd. Ze zijn er niet. Je bent ziek, het komt door de koorts.”
Ze huilde. “Ik had nooit bij je weg mogen gaan. Dat had ik niet moeten doen. Ze komen hierheen.” Angstig dook ze weg.
“Ik jaag ze weg,” suste hij. “Het is goed. Ik denk dat ik de dokter maar even moeten bellen, hè.”
“Ik ben dokter,” bibberde ze.
“Ja,” zei hij. “En een hele goede ook, maar niet je eigen dokter. Hier kom je niet onderuit, liefste.”
“Ik wil niet bij die spinnen blijven.”
“Open je ogen, liefste. Er zijn geen spinnen hier. Alleen Brodie en ik.”
Er brak een glimlach op haar gezicht door. “Brodie.”
Het hondje kwispelde.
Voorzichtig liet Tim haar weer los. “Sluit lekker je ogen, liefste. Ik zal een kopje thee voor je zetten.”
Ze sloot haar ogen weer. “Heerlijk,” zei ze dankbaar.

Toen
“Harold?” Lexi keek haar medestudent vragend aan.
Harold keek altijd enigszins langs haar heen. “Hallo Lexi,” zei hij stijf.
Ze gebaarde met haar dienblad. “Mag ik bij jou zitten?”
“Je bent vrij om te gaan zitten waar je wilt,” zei hij.
“Stoor ik niet?” vroeg ze.
“Ga je over koetjes en kalfjes babbelen?” vroeg hij terug.
Ze moest lachen. “Dat kan ik niet eens.”
Hij glimlachte terug. “Nee, dat denk ik ook niet.”
Ze aten naast elkaar in stilte. Toen Lexi aan haar thee begon, keek ze opzij. “Harold?”
“Wat is het, Lexi?”
“Vind jij het hier nou te druk?”
Hij keek haar voor het eerst vragend aan. “Hier aan onze tafel? Of in de kantine?”
Ze moest lachen omdat zij die vraag in die situatie ook gesteld zou hebben. “Hier in de kantine.”
“Ja het is druk,” zei hij toen.
“Vreselijk druk,”  beaamde ze.
“Ach,” zei Harold. “Ik vind dat wel eens vermoeiend. Ze kakelen allemaal. Er moet altijd gepraat worden. Ik kan mezelf af en toe niet horen denken.”
“Dat heb ik ook,” zei ze.
Weer keek hij haar aan. “Ja, dat geloof ik ook, dat jij dat ook hebt.”
“Harrie,” klonk het.
“Luuk,” lachte Harold.
Lexi keek op in een paar bruine ogen. Er torende een lange man boven hen uit, zijn witte jas nonchalant open, zijn bruine haar in de war, zijn stethoscoop in een jaszak bungelend.
“Hallo,” zei hij tegen Lexi en hij stak een hand uit. “Lucas.”
Lexi legde haar hand in de zijne. “Hallo, ik ben Lexi.”
“Vriendin van mijn broer?” zei Lucas met een knikje.
“Broer?” zei ze verward. “Oh eh…” Ze trok haar hand los, het voelde alsof ze deze had verbrand.
Harold gebaarde. “Lexi en ik zitten in dezelfde studiegroep.”
“Aha,” zei Lucas. “Luister, Harold. Mama belde of je nog aan vanmiddag denkt.”
“Vergeet ik wel eens iets?”
“Nee,” zei Lucas. “Jij niet. Maar mama denkt nog altijd van wel dus ik herinner je er aan.”
“Niet nodig,” zei Harold. “Maar dank je wel.”
Lucas salueerde. “Graag gedaan.” En met een knikje naar Lexi: “Dag mooie dame. Leuk je ontmoet te hebben.” Hij beende weg.
Harold schudde zijn hoofd. “Charmeur.”
“Leuke broer heb je,” waagde ze, terwijl ze deze Lucas nakeek.
Harold fronste zijn wenkbrauwen. “Leuk? Ik weet het niet. Het is mijn broer en hij is een goede broer.” Hij zweeg even. “Hij specialiseert zich in cardiologie.”
Ze knikte. “Dan is hij veel ouder dan jij?”
“Negen jaar, 11 maanden en 2 dagen.”
“Oh.” reageerde ze verward en toen voelde het alsof het kwartje viel. Dat was duidelijk. Heerlijk allesomvattend duidelijk. Waarom kon niet alles zo duidelijk zijn?

Nu
“Lucas,” murmelde Lexi in haar koortsdromen. Ze zag bruine ogen. Zijn warrige haar. Ze zag de kuiltjes in zijn wangen. En ze zag benen bungelen. In paniek schoot ze overeind. Brodie schoot ook overeind. Haar ogen wijdopen, probeerde ze haar paniek kwijt te raken. Zou ze dat ooit kwijtraken? Haar hart hamerde in haar borst, ze had het warm, veel te warm. Ze wreef in haar ogen en hapte naar lucht in de hoop dat het beeld wegging. En toen het beeld weer mistiger werd, durfde ze niet opzij te kijken uit angst dat ze nog spinnen zag op de muur. Met een zucht ging ze weer liggen. Was ze ooit wel eens zo beroerd geweest? Hoe laat was het eigenlijk? Ze zou Brodie moeten uitlaten en naar huis moeten gaan. En ze zou Piet Schippers moeten laten weten dat ze even geen praktijk kon waarnemen als het nodig was. Ze moest…
“Lexi?” Tim kwam binnen.
Ze keek hem vragend aan.
“De dokter is er.”
“De dokter…” begon ze verbaasd.
Het volgende moment kwam Piet Schippers binnen. “Hallo Lexi.”
“Ik hoef jou niet te bellen dus,” zei ze.
“Nee hoor, dat heeft je vriend al gedaan,” zei Piet.
Ze moest ondanks alles lachen. “Word ik nu onderdeel van het roddelcircuit?”
“Natuurlijk niet,” zei Piet, terwijl hij een stoel bij het bed trok en plaatsnam. “Ik heb mijn beroepsgeheim, dokter.” Hij voelde haar pols. “Zeg het eens… Je vriend had het er over dat je aan het ijlen was en…”
Tim glimlachte, tilde Brodie van bed en verdween. Hij zou het straks wel horen.

“Stevige griep,” zei Piet. “Wel heftig, maar ze is gezond. Dus maak je maar niet teveel zorgen.”
Tim knikte, want deze Piet kon hem wat. Het was zijn Lexi en hij maakte zich wel zorgen. “Wat kan ik doen?”
“Laat haar veel drinken, bied haar lichte soepjes en bouillon aan. En let op dat haar koorts niet te hoog wordt of dat ze het benauwd krijgt. Dan onmiddellijk bellen. Niet aarzelen. Niet te warm toedekken.”
“Koffie?” bood Tim aan.
“Graag,” zei Piet en hij ging op de bank zitten. Hij gebaarde naar de slaapkamer. “Dat weet zij ook wel. Lexi is tien keer meer arts dan ik.”
Tim knikte, terwijl hij de koffie inschonk. “Ik weet niet of ze meer arts is dan jij, maar ze heeft het heel ver geschopt. Ze is een hele goede arts, professor zelfs. Wij gaan ver terug.”
Piet keek hem vragend aan.
“We kennen elkaar al meer dan 35 jaar. Toen zat ze nog op de middelbare school. Ik heb meegemaakt dat ze medicijnen ging studeren.” Tim zette een kopje voor Piet neer. “Melk en suiker?”
Piet schudde zijn hoofd. “Nee dank je.” Er viel even een stilte. Toen waagde hij: “Jullie waren een stel.”
Tim knikte. “Elkaars eerste grote liefde.” En opeens was hij met zijn gedachten mijlenver weg.

How useful was this post?

Klik op de hartjes om mij te laten weten dat je het gelezen hebt

Gemiddelde beoordeling 5 / 5. Vote count: 3

4 Comments
Josefini
10 januari 2020 at 11:45

De redactie 😉 zegt:

Ze moest lachen omdat zij die vraag in die situatie ook gevraagd zou hebben. “Hier in de kantine.”

Ze moest lachen omdat zij die vraag in die situatie ook gesteld zou hebben. “Hier in de kantine.”

—————

En ze zou Piet Schippers moeten laten weten dat ze even geen parktijk kon waarnemen als het nodig was. Ze moest…

parktijk = praktijk

—————

Leest weer lekker weg! Benieuwd naar het volgende deel. <3

    Marjon
    9 februari 2020 at 11:56

    Dank je wel voor het redigeren! Ik heb het direct aangepast 🙂

Aad Nederhof
10 januari 2020 at 14:49

Het is weer heel mooi.
Wacht met smart nasr volgende week

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *